چی میشه که دندون می پوسه؟؟

هر بار که از کربوهیدرات های ساده مثل شیرینیجات و شکلات و کیک و از این جور حرفا استفاده می کنید، باکتری های دهان حالشو می برن و دلی از عزا در می آورن و این مواد به ظاهر دوست داشتنی رو به اسید تبدیل می کنند. این اسید هم مینای دندون رو حل می کنه.  حالا قبل از اینکه بقیه داستان رو بگم به چند تا نکته باید اشاره کنم:

مینای دندون دائمی که در حال رویش هست، یک مینای نابالغه. در چند سال اول بعد از رویش به وسیله کلسیم و فسفر و فلوراید و سایر مواد معدنی که در بزاق وجود داره به یک مینای بالغ تبدیل میشه. به اصطلاح، معدنی می شه. بعد از رویش هم تحت تأثیر غذاهایی که مصرف می کنیم گاهی قسمت هایی از مینا حل می شه (به اصطلاح ، دمینرالیزه میشه) ولی اگر بهداشت دهان خوب باشه و بزاق هم از لحاظ کمی و کیفی ایده آل باشه، این مینای حل شده می تونه دوباره معدنی بشه ( رمینرالیزه بشه) و دندون رو از پوسیدگی نجات بده. این دو روند یعنی دمینرالیزاسیون و رمینرالیزاسیون مرتبا در مینا در حال انجامه که البته فقط زیر میکروسکوپ دیده میشه.

اگر دمینرالیزاسیون (حل شدن مینا) به مرور زمان بر دوباره معدنی شدن مینا غلبه کنه، دیگه بازسازی نمیشه= پوسیدگی های مینایی

حالا اگه قسمت پوسیده مینا برداشته و ترمیم نشه، پوسیدگی به داخل عاج هم پیشرفت می کنه. دندون حفره دار میشه( می  فرمایند سوراخ میشه!)

مقاومت عاج به پوسیدگی کم تر از میناست. اگه پوسیدگی های عاجی هم درمان نشن، ضایعه به مغز دندون( پالپ) میرسه. جایی که عروق و اعصاب دندون قرار دارن. از اینجا به بعد احتمالا دندون درد مریض شروع میشه! که البته با عصب کشی قابل درمانه.