دردهای من

جامه نیستند

   تا ز تن درآورم

«چامه و چکامه » نیستند

تا به « رشته سخن» درآورم

نعره نیستند

           تا ز « نای جان» برآورم

 

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی ست

 

 ***

 

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

                                 درد می کند

 

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

                               درد می کند

 

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

                           زخم خورده است....

قیصر امین پور